دانشهای بشری به دلیل وابستگی به یکدیگر و میزان این وابستگی به درجات گوناگونی تقسیم می شوند. برخی از آنها پایه و اساس سایر دانشهای بشری است؛ یعنی اعتبار و ارزش دانشهای دیگر به آن دانش باز می گردد و از این جهت، آن را دانش درجه یک می نامند. به عنوان نمونه، پایه همه علوم تجربی اصل علیت است و این اصل در فلسفه مورد بررسی قرار می گیرد؛ پس فلسفه نسبت به علوم تجربی، درجه یک به شمار می رود و نیز منطق که ابزار تفکر بشر و علم روش درست اندیشیدن است، در مرتبه مقدم بر فلسفه و هر علمی قرار دارد و نسبت به همه علوم، درجه یک به شمار می آید.
معرفت شناسی به دلیل بررسی معیارهای دانش بشری، حتی دانشهای پایه بدیهیات بشری)، نسبت به همه علوم بشری حتی منطق، علم درجه یک محسوب می گردد. گر چه منطق و معرفت شناسی در پاره ای از مسائل اشتراک دارند، ولی منطق به عنوان علم درست اندیشیدن، پس از معرفت شناسی قرار دارد.
معرفت شناسی علمی است که از دیرباز در فلسفه اسلامی و غرب مورد توجه ضمنی بوده است، ولی از زمان دکارت (در فلسفه غرب) و علامه طباطبایی (در فلسفه اسلامی)، به طور مستقل بدان توجه شده است و اکنون در فلسفه غرب و فلسفه اسلامی با گستره عظیمی از مباحث معرفت شناسی و کتابهایی که در این باب نگاشته شده است مواجه ایم.